اگه فراموشت كردم فراموشم نكن

اگر هم ميخواهم سعي كنم خوب و درست باشم نميگذارن

خدايا تو ابدي هستي

مثل بعضي از آدما تنهامون نميگذاري

خدايا تنهام نگذار

سلام

در زندگي گاهي در خوشبختي به روي انسان بسته مي شود اما در ديگري باز مي شود  ... ولي انسان آنقدر به  آن در بسته چشم مي دوزد كه در باز را نمي بيند...

ميگي عاشق باروني ولي وقتي بارون مياد چتر بالا سرت مي گيري...

ميگي عاشق برفي ولي طاقت يه گوله برف رو هم نداري...

ميگي پرنده هارو دوست داري ولي ميندازيشون تو قفس...

ميگي عاشق گلهايي ولي خيلي راحت از شاخه جداشون ميكني...

انتظار داري نترسم وقتي ميگي عاشقمي... !!!

اينو بدون كه توي اين دنيا فقط يه قلب هست كه به خاطر تو مي تپه و اونم  قلب خودته !!!!

سعي كن به خاطر اونيكه دوسش داري غرورت رو بشكني. ولي مواظب باش به خاطر غرورت قلب كسي رو كه دوس داري رو نشكني...

تو نمي دوني من چي کشيدم

 وقتي که گفتي تور و نمي خوام

باور ندارم

که ديگه نيستي حالا تو رفتي

من اينجا تنهام

يه شوخي با تو

يه قصه تلخ

وقتي که گفتي تو رو نمي خوام

خيال مي کردم مي خواي بترسم

شايد  هنوزم باور نکردم

چشماي گريون دستاي خسته

دوري چشمات منو شکسته

رنگ اون چشمات

چشاي سيات

زنجير دلت دستامو بسته

شايد يه حسود چشممون زده

بگو کي مارو تنهاي ديده

نمي دونم  تو آسمونا قصه مارو يکي شنيده

تو باور نکن هر کي بهت گفت

پيشت مي مونم پيشت مي مونم

باور ندارم که ديگه نيستي

تا ته دنيا از تو مي خونم

چشماي گريون دستاي خسته

دوري چشمات منو شکسته

رنگ اون چشمات

چشماي سيات

زنجير دلت دستامو بسته

مثل همیشه دیر میگذره... خسته ام خیلی..

به چه اندیشه کنم ؟؟؟

به بهاری که گذشت ؟؟؟؟

به خزانی که رسید ؟؟؟؟؟؟

به نوایی که شکست ؟؟؟؟؟؟

به سرودی که نماند ؟؟؟؟؟؟؟؟؟

به چنین مرده دلانی که تو گویی همه باشند به خواب ؟؟؟؟؟؟؟؟

به تو می اندیشم .....همه جا ......همه وقت.

شب
شب است
و تاریکی همه جا را در بر گرفته
و سکوت سنگینی حکم فرما
دیگر نمی بینم
دیگر غزل هایم وزنی ندارد
و شعرهای سپیدم سیاه شده است
همه چیزبرایم مبهم است
سزاوار نبودن شده ام
مستحق محو شدن
به من می گویند دیوانه ایی !!!
مجنونی
آخر چه کرده ام ؟
چه خواسته ام ؟
و چرا سزوار نبودن شده ام ؟
من فقط بیمارم
بیمارِ هجر تو
و دوایی جزء وصالت برایم نیست

موعود من
تو خود خوب می دانی که زمین هر روز پیرتر از دیروز،مشتاقتر و منتظرتر از دیروز؛به اجابت نیایش هزار ساله اش،طلوع تو را طلب می کند.
تو را می طلبد که بیائی و خورشیدش شوی؛بیائی که دوباره دیوارهای کعبه طنین صدای حیدری را طنین انداز کنند و زمینیان خسته از انتظار طلوی دوباره خورشید علوی را از مشرق دلهاشان ،میهمان قاب چشمهای خسته شان کنند...

الا محبوب نازم كي مي آيي؟

همه سوز و گدازم كي مي آيي؟

ببين سجّاده ها   چشم  انتظارند

الا روح نمازم  كي مي آيي؟

پيش خدا... سر افکنده و خجل هستم... يک عاصی به غايت رو سياه...

شما که واسطه‌ی خير و رحمت الهی هستيد وساطتم کنيد...

وقتی به حقارت و کوچکی خواسته‌هام فکر می‌کنم؛

خواسته‌هايی که برخاسته از حقارت درونم هست...

حتی از بيانش شرم می‌کنم...

اما مولای من!

آدم‌های حقير هم به منجی‌های بزرگ نياز دارند...

اجابتم کنيد...

تو اي عشق و اي تمام وجودم
تو بود و نبودم
فداي رخ تو همه عالم
 بيا بنگر بر دل غمديده كه ليلي نديده
ز غم چه كشيده
به اين عالم
يكدم بنگر حال زار مرا
بيقرار مرا
اي تمام اميدم
تو صبح سپيدم
ز نرگش چشمت ببين چه كشيدم
بنگر مرغ لب بسته منم
دل شكسته منم
تا سحر بيدارم
سر به زانو دارم
از تو دارم اي گل هر چه كه دارم
بيا بنگر بر دل من
بنگر بر دل غم ديده
كه ليلي را نديده
گر به كويش برسي برسان
اين پيام مرا
اي چراغ اميدم
من ندارم ديگر
تاب اين شبهاي
ســــرد و خـــاموش
همه منتظرت هستيم ...

تا كي بايد يواشكي گريه كرد؟

چرا هر كي گريه مي كنه بايد دليل داشته باشه؟

چرا بايد اشكم رو قايم كنم؟مگه گريه كردن گناه؟

چرا دلتنگي هام رو بايد با اشك پاك كنم؟اگه اشك نبود...گريه نبود ....

چرا بايد دلم رو خاك كنم؟زير خروار خروار خاك سرد...من مي خوام نگهش دارم با تموم بي وفاييش مي خوام نگهش دارم ...

تا كي بايد به خودم تلقين كنم كه ازش بدم مياد؟تا كي بايد روي دلم رو خط خطي كنم؟هر چي بيشتر خط خطي مي كنم  شفافتر مي شه....مثل اشكام زلاله....

چرا نبايد بگم دلم تنگ شده؟چرا بايد هر چي كه براش مي نويسم رو پاره كنم؟

چرا.....

من اينجا بس دلم تنگ است...

وهر سازي كه مي بينم،

بد آهنگ است

بيا ره توشه برداريم

قدم در راه بي برگشت

بگذاريم....

ببينيم آسمان هركجا ،

آيا همين رنگ است؟!

همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی

چه زیان که این گدا هم برسد به آرزویی

انتظار ماندن در آرزوی وصال است.انتظار پر کشیدن به سوی میعاد است که در آنجا به روی از راه رسیدگان در می گشایند.انتظار لحظه ناب تطهیر است.مهلتی برای عشق ورزیدن و خلوص است که گاه تلخ مینماید در تحمل فراق و گاه شیرین است به سودای لقاء.انتظار داغی است که بر سینه عشاق میزنند تا آن هنگام که سفیران دوست می آیند و شایستگان دیدار را با خود می برند.

آنان که این داغ بر سینه ندارند بمانند و نیایند.انتظار گاهی زود به پایان می رسد و تنها در آمدنی و رفتنی خلاصه می گردد و گاه طولانی است؛در حکم کوره ای گداخته که جانها را به آبدیدگی آهن تفتیده بدل می سازد.اما انتظار طولانی هم سرانجام روزی به پایان می رسد اگر واقعا منتظر باشیم......

و وصال ؛فرجام این انتظار است؛همان نسیم بهاریست که لاله ها را به شکفتن وا می دارد .

شهری است که به پاداش آن همه صبر،درجان تشنه ی منتظری می ریزند.

روز و شب اندر نمازم تا که رخسارت ببینم

یا به رازم در کلیسا روی مهتابت ببینم

همچو مجنون سر نهم اندر بیابان تا که لیلی

لعل خونی،چشم هستی،روی چون ماهت ببینم

هر کجا نظر فکندم،هر کجایی سر کشیدم

مست هر میخانه گشتم روی شادابت نبینم

کم شود مهر از دل هر کس نبیند روی یار

مهر من افزون بگردد گرچه در خوابت ببینم